پل چوبی

بازیگرانی هستند که تابه حال آنها را در هیچ فیلمی ندیدی.داستان فیلم حداقل برای من جذاب بود و خوبیش

این بود که حداقل مثل اکثر فیلم های این روزها نه احساس خواب آلودگی به من دست داد و نه ازدیدن ادامه ی

فیلم منصرف شدم!خلاصه با یک فیلم بی سرو ته طرف نیستیم

بد بود: اینکه هشت تا جوان(چهار پسرو چهار دختر) در یک خانه روز رابه شب میر سانند و همیشه با همند و

همدیگر را به اسم کوچک صدا میکنند و هرکدامشان به دیگری دلبسته شده و آن دیگری هم یا روی خوش

نشان میدهد و یا نمیدهد قرار است برایمان عادی باشد؛ ولی خب  همچنان این امور برایمان عادی

نیست!!!اینکه اکثر این هشت جوان تئاتری برای رفتن به خارج به خانواده ی خود دروغ گفتن و به مشکلی

برنخوردند ولی فقط یک نفرشان به پدرش حقیقت را میگوید و تمام داستان درگیری این دختر است با پدرش

به خاطر حقیقتی که بیانش کرده است!اینکه این جوانها گویی هیچ تعلق خاطری به هیچ کجا هیچ کس و کلا

هیچ چیزی ندارند؛نه به خانواده هاشان، نه به اخلاق ( دروغ به خانواده، کتک کاری با پدر شهرزاد،دزدکی به خانه

شهرزاد رفتن و...)و نه حتی به دوستانشان( درگیری که بعد از رفتن شهرزاد با همدیگر دارند!گرچه آخرش کمی

متفاوت می شود) انگار فقط به فکر سود و منفعت خودشان هستند.اینکه همه ی این جوانها که دهه هفتادی

هم هستند با خانواده هاشان مشکل دارند!والبته اشکان خطیبی که تنها دهه شصتی این گروه است و گویی

عاقلتر از بقیه هم با خانواده اش مشکل دارد!گرچه ما خانواده های این افراد را نمیبینیم تا قضاوت کنیم

جز پدر شهرزاد؛ که اوهم بسیار آدم منطقی است که همیشه گوش شنوایی برای دخترش داشته و به

حرفهایش گوش داده و همیشه هم خواسته که مسائل منطقی و درست جلو روند ولی با این وجود و با این

نوع رفتار هم شهرزاد با پدرش مشکل دارد!!!بازیگران فیلم و کارگردان معتقدند که این بیننده است که باید

ببیند حق با کدام است؛ با پدر یا با دختر(یا همه ی آن گروه)ولی وقتی ما تصویر درستی از نسل چهارم نمیبینیم

یا در واقع تصویر ناقصی  میبینیم چطور  میتوانیم قضاوت کنیم؟!!! و بدتر از همه سکانس پایانی فیلم که

اوج ناتوانی پدری را مبینیم که همه ی تلاشش را برای یافتن دخترش کرده ولی سودی نداشته  التماس هایش 

هم به گروه راه به جایی نبرده است!!!

نکته مبهم:نشان دادن چند ثانیه نماز خواندن یکی از این جوان ها چه چیزی را میخواهد ثابت کند؟!!!